Piotr i Paweł

Powołani - nie tylko duchowni
Słowo „powołanie” przeciętnemu katolikowi niemal nierozerwalnie kojarzy się ze stanem duchownym. Sam łapię się na tym, że kiedy słyszę o powołaniu to od razu przed oczami staje mi obraz księdza czy zakonnika, zupełnie tak jakby ten termin odnosił się tylko do nich. Jest może w tym trochę winy samych księży, którzy w trosce o zapewnienie posługi pasterskiej, wiele mówią o potrzebie powołań kapłańskich, niejako na dalszy plan spychając mówienie o potrzebie rozeznania powołania przez każdego z nas. Powołań jest przecież tyle ilu ludzi, jest powołanie do kapłaństwa, do małżeństwa, do samotności, ale też do bycia nauczycielem, księgowym, wolontariuszem czy robotnikiem. Każdy z nas ma do odegrania pewną rolę w świecie i w Bożym planie zbawienia. Dla własnego szczęścia powinniśmy tego miejsca szukać Czytaj dalej →

Wielu katolikom wydaje się, że wraz z Poniedziałkiem Wielkanocnym, kończą się święta. Nic bardziej mylnego, w ubiegłą niedzielę w kalendarzu liturgicznym dopiero weszliśmy w siedmiotygodniowy Okres Wielkanocny, który kończy się w dniu Pięćdziesiątnicy Zesłaniem Ducha Świętego. Jest to okres szczególnej łaski i powinniśmy dobrze go wykorzystać. Okazja nadarza się już w najbliższą niedzielę, która od 2000 roku za zgodą Watykanu jest świętem Miłosierdzia Bożego. Święto to jest owocem głębokiej wiary i nadziei Kościoła, związanej z tym Bożym przymiotem, wyznawanej od początku chrześcijaństwa, a w sposób szczególny jest wypełnieniem woli samego Jezusa objawionej w prywatnych widzeniach św. Faustyny. Historię tej polskiej świętej, wielu czytelników zapewne dobrze zna, a ci którzy nie znają mogą łatwo znaleźć na jej temat wiele informacji, a także zapoznać się z jej widzeniami zapisanymi w Dzienniczku, który za życia prowadziła, do czego bardzo zachęcam. Nie chcę jednak w związku z tym Czytaj dalej →

„Jeśli ktoś spostrzeże, że brat popełnia grzech, który nie sprowadza śmierci, niech się modli, a przywróci mu życie; mam na myśli tych, których grzech nie sprowadza śmierci. Istnieje taki grzech, który sprowadza śmierć. W takim wypadku nie polecam, aby się modlono. Każde bezprawie jest grzechem, są jednak grzechy, które nie sprowadzają śmierci.” [1J 5, 16-17]

Czy istnieje lista grzechów ciężkich? Rozpoczynamy okres Wielkiego Postu, czas pokuty i nawrócenia. W zamyśle ma on skłaniać człowieka do zastanowienia się nad własną słabością, grzechem i nawróceniem. Myślę, że to także dobry czas na poukładanie sobie pewnych pojęć. Mi osobiście, ale także innym ludziom, z którymi rozmawiałem, wiele trudności sprawia rozróżnienie między grzechem śmiertelnym (ciężkim) i powszednim (lekkim). Ta granica zawsze była dla mnie Czytaj dalej →

Trochę pokrętnym torem chciałbym przejść do ciekawej kwestii związanej z uczestnictwem dzieci w nabożeństwach w kościele. Wszechobecne jeszcze szopki Bożonarodzeniowe to dobry pretekst, by zaprowadzić dziecko do kościoła. Często jest jednak tak, że dopiero przyprowadzenie dziecka powoduje, że mamy w kościele niezłą szopkę…

Powyższa kwestia jest dość wrażliwa i ścierają się tu wyraźnie dwa fronty: (1) tych, którzy optują za dostojnym i bardzo poważnym uczestnictwem (powiedzmy Dostojnicy) oraz tych, którzy optują za swobodnymi pląsami (powiedzmy Pląsacze).

Konflikt polega na tym, że Dostojnicy nie mogą się skupić na tajemnicy eucharystycznej, podczas gdy Pląsacze podkreślają słowa „Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie” [MK 10, 14]. Obie strony mają przy tym swoją odrębną wizję, a propozycja medytacyjno-zabawowa nie wchodzi w grę. Czytaj dalej →

Powoli kończy się adwent i wchodzimy w czas Bożego Narodzenia. 24 grudnia zgodnie z polskim zwyczajem spotkamy się w gronie najbliższej rodziny przy wigilijnym stole. Wigilia (łac. vigiliare - czuwanie) jest rozpoczęciem obchodów świątecznych wieczorem dnia poprzedniego, a termin łaciński dobrze oddaje charakter tego spotkania - oczekiwać będziemy narodzenia Zbawiciela Świata. Wspólnie podzielimy się opłatkiem, złożymy sobie życzenia i będziemy czuwać aż do północy kiedy wybierzemy się do świątyni aby wziąć udział w pasterce. Piękną tradycją kultywowaną w wielu polskich domach jest rozpoczęcie uczty wigilijnej nie od prezentów, ale od odczytania fragmentu z ewangelii wg św. Łukasza, dotyczącej narodzin Jezusa. W tej “prezentowej” atmosferze i wigilijnym zabieganiu niestety nie zawsze jest czas, aby zastanowić się nad tym co te słowa nam objawiają. Myślę, że warto chwilę się nad nimi zatrzymać, gdyż mimo lakoniczności tekstu św. Łukasz rysuje nam obraz z historyczną precyzją i bogactwem treści. Trudno byłoby, wydobyć całą głębię znaczeń w moim krótkim tekście, więc chciałbym tylko zwrócić uwagę na kilka aspektów wyłaniających się z tego czytania. Czytaj dalej →

Próba zrozumienia, czym jest ekskomunika wymaga wyraźnego podkreślenia, że rozważać ją należy w określonym kontekście, który zarysowałem w poprzednim moim wpisie. Kościół kieruje się podobnymi zasadami, jakie panują w każdej zdrowej rodzinie. Jest w niej także miejsce na elementy dyscyplinujące. Od pokuty aż do ekskomuniki.

Warto pewne kwestie wyjaśnić, nawet pozornie banalne, gdyż zdarzają się pomyłki. Dla przykładu – rozważa się czy ktoś ekskomunice podlega, podczas gdy nie jest on w ogóle członkiem Kościoła. Jako że ekskomunika jest karą kościelną, to dotyczy Kościoła oraz jego członków. To tak jakby rozważać czy dać szlaban komuś, kto u nas w domu w ogóle nie mieszka. Czytaj dalej →

„Nie zawarłem sakramentalnego związku, ponieważ miałem ślub kościelny z pierwszą żoną, z którą rozszedłem się w 1963 roku (za obopólną zgodą, małżeństwo było bezdzietne).(…)Ograniczenia, które mnie dotyczą, akceptuję zgodnie z zasadą “prawo jest prawem”, ale uważam je za krzywdzące.(…)Uważam, że pary niesakramentalne powinny mieć możliwość dostępu do Eucharystii. Trudno jest mi zgodzić się z faktem, że człowiek wypełniający swe życie zasadami chrześcijańskimi, żyjący w związku niesakramentalnym, jest gorszy od człowieka nie żyjącego w zgodzie z zasadami Kościoła, mającego ślub kościelny. Wierzę, że Kościół rozwiąże kiedyś ten problem.” [Tęsknota i głód, ankieta 11]

Problem związków niesakramentalnych
Tragedia, ból, niesprawiedliwość, nieporozumienia, porzucenie, samotność, alkoholizm, narkomania, zdrady, trudne warunki materialne, brak odpowiedzialności, głupota… Powodów rozpadu małżeństw jest tyle ile rodzin, które doświadczają tej trudnej sytuacji. Wiele jest też powodów, dla których osoby dotknięte rozpadem małżeństwa wchodzą w ponowne związki. Czasem tylko jedna z osób w takim związku jest związana ślubem, a jego konsekwencje dotykają też tej, która nie zawiniła. Jak rozwiązać te problemy? Członkowie Kościoła czy to księża, czy też wspólnoty, często nie rozumieją problemu i oceniają wszystkich jedną miarą, przyklejając etykietkę – cudzołożnicy. Czy Kościół Czytaj dalej →

Instynkt zdobywcy
Ostatnio sam zmagam się z problemem, który świetnie opisał Maciej Biskup OP na swoim blogu. Jest w nas jakaś zasadnicza trudność przyznania się do błędu, niewiedzy czy okazania słabości. Czy zdajemy sobie z tego sprawę czy nie, żyjemy w ciągłej zależności od ludzi, którzy nas otaczają. Ciągle porównujemy się, stajemy w szranki, chcemy udowodnić, że to “ja” wiem lepiej, robię więcej i sprawniej. Jest to myślenie charakterystyczne dla mężczyzn, ten duch współzawodnictwa jest ciągle obecny. Wydaje się to być nieodłączny element naszej natury. Interesuje mnie w związku z tym, jak ukierunkować tą cechę, aby prowadziła do rozwoju, a nie zamykała nas w kręgu przeświadczenia o własnej doskonałości. Najpierw więc o korzyściach. Ta chęć bycia lepszym, wspanialszym, mądrzejszym może być przede wszystkim motorem naszego rozwoju, nie Czytaj dalej →

Na ostatnim spotkaniu firmowym przy lampce szampana, kiedy wywiązała się krótka rozmowa o wierze, koleżanka zadała mi dość zaskakujące dla mnie pytanie: Dlaczego wierzę, że księgi napisane przez jakiś gości na początku naszej ery są słowem Boga i skąd wiem, że nie były przekręcone i pozmieniane na przestrzeni wieków? Z tym pytaniem wiąże się kolejne, kto tak naprawdę je napisał i dlaczego tylko 27 ksiąg zebrano w kanon Nowego Testamentu? Pytanie zaskakujące bo jako osoba wierząca w ciągłą obecność i asystencję Ducha Świętego w naszym życiu, a szczególnie w życiu Kościoła, odpowiedź była jasna choć trudna do przedstawienia. Odpowiedziałem więc intuicyjnie właśnie powołując się na Ducha Świętego i jego działanie poprzez Tradycję. Pytanie jednak chodziło mi od tego czasu po głowie, no bo czym tak naprawdę jest Tradycja. Patrząc przecież po ludzku widzimy jak różne „tradycje” zmieniają się przez wieki i zanikają, albo ulegają przeobrażeniom. Czym więc jest Tradycja Kościoła, że tak różni się od zwykłych ludzkich tradycji?

Pierwsi chrześcijanie

Szukając odpowiedzi na to pytanie należy cofnąć się do czasów pierwszych apostołów i pierwotnego Kościoła. Od razu musi zastanawiać fakt, że pierwsi chrześcijanie nie mieli pism Nowego Testamentu, Czytaj dalej →

Okultyzm i klątwy (nienawiść)

W dwóch poprzednich wpisach dotyczących osobowego bytu szatana oraz magii i okultyzmu przedstawiłem już trochę postać szatana i jego działalność, również w świecie współczesnym. Zabawy spirytystyczne, czy wróżbiarstwo oraz częste bagatelizowanie działalności złego ducha czasem mogą prowadzić do opętania. Jednak to nie jedyne zagrożenie. Według jednego z najbardziej znanych egzorcystów ojca Gabriela Amorth’a 90% opętanych, z którymi ma styczność to ofiary nie tyle zabaw okultyzmem co osoby, na które rzucono klątwę. To dość zaskakujące stwierdzenie w XXI wieku, w którym klątwa kojarzy nam się raczej z afrykańskim zabobonem kultywowanym gdzieś w buszu przez jakieś zacofane plemiona. Pomyślmy jednak jak łatwo wychodzą z naszych ust pełne nienawiści obelżywe „klątwy” pod adresem osób, które nam podpadły. Nienawiść jest okropną obosieczną bronią, a jej siła jest nie tylko werbalna, ale również duchowa, wie o tym każdy kto w życiu spotkał się bezpośrednio z atakami nienawiści. Należy jednak powiedzieć jasno, że opętania są raczej dość rzadką formą działalności szatana, nie należy przesadzać i wszędzie doszukiwać się bezpośredniej ingerencji demonów. Szatan nie jest centralnym punktem nauczania Kościoła Katolickiego, ale z drugiej strony Ewangelie wielokrotnie o nim wspominają, a sam Jezus nas przed nim przestrzega, dlatego nie jest wskazane marginalizowanie nauczania o jego działalności. Ale do rzeczy. Co mówi Kościół na temat opętania i jak sobie z takim działaniem złego ducha radzi?

Czytaj dalej →