Piotr i Paweł

Dziś Kościół wspomina świętych apostołów Piotra i Pawła (imieniny bloga!). Z tej okazji chciałbym wyprostować kilka kwestii związanych z rozumieniem powołania ludzi świeckich do bycia apostołami. Literatura na ten temat jest bogata, więc ja ograniczę się tylko do kilku kwestii problemowych.

Powołanie

W podstawowym wymiarze mówi się, że ktoś został powołany do (1) kapłaństwa, (2) małżeństwa lub (3) życia w samotności. Jednakże uwaga – to nie jest koniec. W przypadku osób świeckich jest to szczególne powołanie do tego, by (jak mówi sobór) „jako żywe członki ze wszystkich sił swoich, jakie otrzymali (…), przyczyniali się do wzrastania Kościoła i do ustawicznego uświęcania”. Lub mówiąc wprost – w pełnym wymiarze swego powołania – chrześcijańskich świeckich należy postrzegać jako „wiernych chrześcijan, którzy jako wcieleni przez chrzest w Chrystusa, ustanowieni jako Lud Boży (…) sprawują właściwe całemu ludowi chrześcijańskiemu posłannictwo w Kościele i świecie” (podkreślenia moje – Piotr).

Czytaj dalej »

Temat rzeka i nie chcę podejmować po raz kolejny znanych z publicznych dyskusji przepychanek. Nie chcę w tym wpisie zakreślać drogi rozwiązania problemów politycznych. W zakresie mojego zainteresowania apostolskiego, nie jest określanie relacji polityki z religią, a raczej wpływ jaki rzeczywistość społeczna w jakiej funkcjonuje katolik we współczesnej Europie wpływa na jego sumienie.

Dlaczego ten rozdział jest potrzebny katolikom (bo myślę, że jest nam potrzebny we współczesnym świecie bardziej niż kiedykolwiek przedtem)? Papież Benedykt XVI w 2006 roku mówił: “Kościół jest w pełni świadom, że częścią fundamentalnej struktury chrześcijaństwa jest rozróżnienie między tym, co należy do Cezara, i tym, co należy do Boga, między Państwem a Kościołem,to znaczy autonomia rzeczywistości doczesnych. Kościół nie tylko uznaje i szanuje to rozróżnienie i autonomię, lecz cieszy się z niej, uważając ją za wielki postęp ludzkości i za fundamentalny warunek swej własnej wolności i wypełniania swej powszechnej misji zbawczej wśród wszystkich narodów”.

Czytaj dalej »

Niedawno przeżywaliśmy święto Zesłania Ducha Świętego. Przyszedł więc czas, by zastanowić się, czy wiemy kim jest ten Duch Święty. Pytanie wydaje się proste, gdyż o Duchu Świętym (uwaga: jest to imię własne) wspomina się bardzo często. Stanowi 1/3 Trójcy Świętej, obdarza ludzi darami i charyzmatami i jest Bożą siłą sprawczą. No tak, ale co to wszystko znaczy?

1/3

Oczywistym jest, że Trójcę Świętą stanowi Bóg Ojciec; Syn Boży i Duch Święty. Banał! Z drugiej jednak strony – ilu z nas uświadamia sobie, że ta „trzecia osoba”, to przecież osoba. Bóg to ten staruszek, Syn Boży to ten na krzyżu, a Duch Święty to… krzew gorejący, gołębica… Jest niewidzialny – Jego znaki przyjmują różną postać, ale jednak Duch Święty to osoba, która „wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę”. Duch Święty jest tym, który nas naucza. Jezus będąc na ziemi nauczał o Bogu, ale nie ma Go już pośród nas, więc posłał Ducha Świętego, by teraz On nauczał nas o Bogu i podtrzymywał pamięć o Jezusie, który jest Chrystusem.

Czytaj dalej »