Piotr i Paweł

Rozpocznę od pewnej ciekawostki, na którą być może niektórzy zwrócili już uwagę. Kiedy mówi się o zawarciu małżeństwa często używa się określenia „powiedzieć sakramentalne TAK”. Co ciekawe, mówi się tak również w odniesieniu do małżeństw zawartych wyłącznie przed kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego, a przecież nie jest to już sakramentalne. Moim zdaniem bardziej pasuje wówczas określenie „powiedzieć formalne TAK”. Czym więc jest sakrament małżeństwa i dlaczego jest tak istotny?

Czytaj dalej »

Trochę pokrętnym torem chciałbym przejść do ciekawej kwestii związanej z uczestnictwem dzieci w nabożeństwach w kościele. Wszechobecne jeszcze szopki Bożonarodzeniowe to dobry pretekst, by zaprowadzić dziecko do kościoła. Często jest jednak tak, że dopiero przyprowadzenie dziecka powoduje, że mamy w kościele niezłą szopkę…

Powyższa kwestia jest dość wrażliwa i ścierają się tu wyraźnie dwa fronty: (1) tych, którzy optują za dostojnym i bardzo poważnym uczestnictwem (powiedzmy Dostojnicy) oraz tych, którzy optują za swobodnymi pląsami (powiedzmy Pląsacze).

Konflikt polega na tym, że Dostojnicy nie mogą się skupić na tajemnicy eucharystycznej, podczas gdy Pląsacze podkreślają słowa „Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie” [MK 10, 14]. Obie strony mają przy tym swoją odrębną wizję, a propozycja medytacyjno-zabawowa nie wchodzi w grę.

Czytaj dalej »

Próba zrozumienia, czym jest ekskomunika wymaga wyraźnego podkreślenia, że rozważać ją należy w określonym kontekście, który zarysowałem w poprzednim moim wpisie. Kościół kieruje się podobnymi zasadami, jakie panują w każdej zdrowej rodzinie. Jest w niej także miejsce na elementy dyscyplinujące. Od pokuty aż do ekskomuniki.

Warto pewne kwestie wyjaśnić, nawet pozornie banalne, gdyż zdarzają się pomyłki. Dla przykładu – rozważa się czy ktoś ekskomunice podlega, podczas gdy nie jest on w ogóle członkiem Kościoła. Jako że ekskomunika jest karą kościelną, to dotyczy Kościoła oraz jego członków. To tak jakby rozważać czy dać szlaban komuś, kto u nas w domu w ogóle nie mieszka.

Czytaj dalej »

W rodzinie bywa różnie. Czasem można uzyskać wsparcie, miłość, inspirację… a czasem wręcz przeciwnie. W każdej rodzinie oczekujemy akceptacji. Mamy nadzieję, że nasi rodzice nie będą się nas wstydzić, ale będą nam pomagać.

Podobnie jest z Kościołem, który pojmujemy jako wspólnotę bliską rodzinie. Otrzymujemy w nim wsparcie, miłość i inspirację… a czasem wręcz przeciwnie.

Zarówno w Kościele jak i w rodzinie przychodzą jednak momenty próby – momenty buntu i chęci ustanawiania innych reguł. Chcemy być w tej wspólnocie, ale to my chcemy być jej głową i wyrocznią. Nie bacząc na tradycje naszych przodków, wprowadzamy własny porządek. Jednakże w którymś momencie nasza wspólnota* powie: NIE!

Czytaj dalej »

Dziś Kościół wspomina świętych apostołów Piotra i Pawła (imieniny bloga!). Z tej okazji chciałbym wyprostować kilka kwestii związanych z rozumieniem powołania ludzi świeckich do bycia apostołami. Literatura na ten temat jest bogata, więc ja ograniczę się tylko do kilku kwestii problemowych.

Powołanie

W podstawowym wymiarze mówi się, że ktoś został powołany do (1) kapłaństwa, (2) małżeństwa lub (3) życia w samotności. Jednakże uwaga – to nie jest koniec. W przypadku osób świeckich jest to szczególne powołanie do tego, by (jak mówi sobór) „jako żywe członki ze wszystkich sił swoich, jakie otrzymali (…), przyczyniali się do wzrastania Kościoła i do ustawicznego uświęcania”. Lub mówiąc wprost – w pełnym wymiarze swego powołania – chrześcijańskich świeckich należy postrzegać jako „wiernych chrześcijan, którzy jako wcieleni przez chrzest w Chrystusa, ustanowieni jako Lud Boży (…) sprawują właściwe całemu ludowi chrześcijańskiemu posłannictwo w Kościele i świecie” (podkreślenia moje – Piotr).

Czytaj dalej »

Niedawno przeżywaliśmy święto Zesłania Ducha Świętego. Przyszedł więc czas, by zastanowić się, czy wiemy kim jest ten Duch Święty. Pytanie wydaje się proste, gdyż o Duchu Świętym (uwaga: jest to imię własne) wspomina się bardzo często. Stanowi 1/3 Trójcy Świętej, obdarza ludzi darami i charyzmatami i jest Bożą siłą sprawczą. No tak, ale co to wszystko znaczy?

1/3

Oczywistym jest, że Trójcę Świętą stanowi Bóg Ojciec; Syn Boży i Duch Święty. Banał! Z drugiej jednak strony – ilu z nas uświadamia sobie, że ta „trzecia osoba”, to przecież osoba. Bóg to ten staruszek, Syn Boży to ten na krzyżu, a Duch Święty to… krzew gorejący, gołębica… Jest niewidzialny – Jego znaki przyjmują różną postać, ale jednak Duch Święty to osoba, która „wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę”. Duch Święty jest tym, który nas naucza. Jezus będąc na ziemi nauczał o Bogu, ale nie ma Go już pośród nas, więc posłał Ducha Świętego, by teraz On nauczał nas o Bogu i podtrzymywał pamięć o Jezusie, który jest Chrystusem.

Czytaj dalej »

Dwugłosu wypowiedzi przedstawicieli Kościoła nie trzeba długo szukać. Dopiero co dotarła do nas informacja, że Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego odwołał konferencję nt. „Homoseksualizm z naukowego i religijnego punktu widzenia”. Jedną z przyczyn miało być zaplanowane uczestnictwo w konferencji Paula Camerona no i zaczęła się fala. Koła naukowe, studenci oraz profesorowie (także katoliccy) zaprotestowali przeciw ograniczaniu wolności słowa. Nie trzeba było jednak długo czekać, by przeczytać opinię i ks. Jacka Prusaka SJ, że poglądy Camerona „są niebezpieczne” dobrze, że konferencję odwołano. Na co ks. dr Dariusz Oko odpowiada oskarżeniem o propagowanie homoideologii.

No i co z tymi homo? Niewiadomo!

Czytaj dalej »

Opinia Kościoła Katolickiego, jeśli w ogóle dociera do nas poprzez środki masowego przekazu, wydaje się często niejednoznaczna. Po głębszej analizie można dostrzec wyraźny dwugłos. Najbardziej dociekliwi zadają w końcu pytanie – jak to w końcu jest? Naszym zadaniem na tym blogu będzie poszukiwanie wyjaśnień i jasnych odpowiedzi na sporne tematy, a także prostowanie błędnych przekonań.

Przyjęcie imion Piotr i Paweł, to nie tylko wykorzystanie naszych patronów, ale także symboliczne sięgnięcie do najbardziej pierwotnego i czystego przekazu. Oczywiście korzystać będziemy z całego dorobku i tradycji Kościoła.

Żeby nie być gołosłownym w następnym wpisie przedstawię pierwszy przykład.