Zapraszam serdecznie do odwiedzenia tej strony.
Pomagamy ludziom ubogim i uzależnionym odnaleźć się na nowo w społeczeństwie.
Pozdrawiam
]]>Twierdzenie, że “to nie Kościół ustalił tę zasadę i nie ma mocy jej zmieniać” mija się z prawdą. Jest słynna klauzula Mateusza (której autor nie zamieścił) i na jej podstwie zarówno w prawosławiu jak i wyznaniach protestanckich dopuszcza się rozwód.
Owszem jest też zapisane w Ewangelii:”co Bóg złączył , tego człowiek niech nie rozdziela”. Ale Kościół MOZE rozdzielić, a właściwie nie rozdzielić, bo rozdzielił już ten małżonek, który zdradził. Kościół może po prostu uznać fakt rozdzielenia i udzielić rozwodu. I wtedy nie byłoby takich dramatów,( o czym pisze Grzegorz) że porzuceni małżonkowie muszą żyć w samotności, bo niby Bóg od nich tego wymaga. Wcale nie. Bóg na pewno nie chce, by karać samotnością osoby skrzywdzone przez małżonka, który zdradził. ]]>
z poważaniem
Piotr Gajoch Rzeszów
1. Ta interpretacja cudu w Kanie nie jest moja, ale powtarza się dość często. Poniżej załączam trzy linki, w których jest o tym mowa [wyszukaj wyrażenie: "w Kanie"]:
http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TA/TAP/malzenstwo1.html
http://mateusz.pl/rodzina/as-malzenstwo.htm
http://www.kkbids.episkopat.pl/wprowadzeniedowkl/rutulal/malzenstwo.htm
2. Pamiętaj, że Bóg nie jest urzędnikiem, przed którym “przypieczętowujemy” cokolwiek Oczywiście może być tak, że czujemy się odpowiedzialni za drugą osobę jeszcze przed ślubem, ale to właśnie ten sakrament sprawia, że ta odpowiedzialność jest dla nas trwałym, nierozerwalnym zobowiązaniem.
Nie zgodzę się w dwóch kwestiach.
1. Być może jestem prostolinijna, ale cud w Kanie jako podkreślenie sakramentu małżeństwa? Wydaje mnie się to zbyt daleko posuniętą interpretacją. Może być to podkreślenie jedynie wesela! Jezus pokazuje, że możemy się bawić i korzystać z wina No, ale być może to ta moja niefilozoficzna natura nie pozwala mi wznieść się na wyżyny pojmowania…
2. Słowa: “wyrzec części naszej wolności i odpowiedzialnie przyjąć ją od drugiej osoby”, to dla mnie piękna definicja miłości, którą czuję już od 7 lat, a nie tylko od dwóch (tyle jesteśmy po ślubie). Sakrament małżeństwa to przypieczętowanie miłości. Uświęcenie jej. Dla mnie to znak, że Bóg “widzi, że to jest dobre” i błogosławi małżonkom.
Wszystkim obecnym małżonkom życzę wyrozumiałości i uszanowania wolności, która została jeszcze współmałżonkowi
Wszystkim przyszłym małżonkom życzę dużo wody, aby napełnić stągwie, jak mówi Piotr.
]]>Hmmm… Co do “częstej w Kościele refleksji” to zgadzam się z nią całkowicie. Wydaje mi się zresztą dość oczywista bo skoro my naprawdę wierzymy, że Bóg stworzył nas z miłości i wierzymy w jego wszechwiedzę i wszechmoc to chyba logicznym jest założenie, że jego plan stworzony dla nas jest najlepszą możliwością, a wszystko co od tego planu oddala jest skutkiem słabości i grzechu wynikającego z naszej wolnej woli występowania przeciw Bogu, a w konsekwencji sobie samym.
Faktycznie trudno raczej zweryfikować naukowo osiągnięcie powołania, ale przyznasz, że nawet w języku potocznym mówi się o jakiejś osobie, że np. to jest strażak z powołania. Trudno to zweryfikować, ale jakoś to się czuje i się wie. Nie wiem czy jest to kategoria tworzona na siłę, ale w sensie ogólnym mogę się zgodzić, że właśnie jest to życie zgodne z sumieniem w znaczeniu kolokwialnym lub dla człowieka wierzącego w znaczeniu dosłownym. Można powiedzieć, że jest to poszukiwanie swojego miejsca w świecie i swojej “misji” do spełnienia względem innych ludzi.
Trochę inaczej definiuję rzeczy wielkie. Czy wybudowanie piramidy jest rzeczą przekraczającą ludzkie możliwości? Może nie każdy jest do tego zdolny, ale chyba można. Nie chodzi o to, że człowiek odnajdujący powołanie staje się jednostką wybitną w sensie obiektywnej oceny wielkości czynów. W moim przekonaniu wielkość czynu mierzy się zdolnością do zapanowania wolą nad ludzką słabością i skłonnością do pójścia na łatwiznę, nadstawienie przysłowiowego drugiego policzka. Przykładowo człowiek, który dobrowolnie rezygnuje z możliwości intratnego awansu mimo trudnej sytuacji materialnej swojej rodziny, bo musiałby postąpić nie do końca zgodnie ze swoim sumieniem (np. oszukać pracodawcę, donieść na kogoś, robić rzeczy, których nie akceptuje) jest obiektywnie nieodpowiedzialny lub w najlepszym wypadku jest frajerem, ale z punktu widzenia powołania jest bohaterem. ]]>
Co do drugiego pytania to trudno odpowiedzieć człowiekowi jakie są plany Boże względem nienarodzonych dzieci i względem osób, których ta tragedia dotyka, nie mnie to rozsądzać. Nikt nie mówi, że plany Boże są logiczne i proste z punktu widzenia człowieka. Zgadzam się z Tobą “Kto Ciebie Boże raz pojąć może…” ]]>
Poza tym po przeczytaniu tego tekstu nadal nie wiem, czym jest to powołanie. Owszem, wiem, że nie jest predestynacją, to jasne. Ale skoro piszesz, że nawet minięcie się z powołaniem, czy pasmo porażek może być powołaniem (upraszczam, ale wierzę, że się rozumiemy) to dość mało konkretne pojęcie, a fakt odkrycia powołania chyba nieweryfikowalny. Czy nie jest to zatem trochę na siłę tworzona religijna kategoria, którą w zupełności zastąpić może laickie “żyj w zgodzie z sumieniem, tak żebyś był szczęśliwy i dawał szczęście innym”. Sumienie, tu, z znaczeniu kolokwialnym.
Kolejna sprawa, raz piszesz, że “powołanie jest zaproszeniem do zrobienia rzeczy wielkich, często przekraczających nasze ludzkie możliwości”, a za chwilę, że skromna rola księgowej i mechanika też powołaniem bywa? Jeśli miarą wypełnienia własnego powołania jest wielkość czynu, to doprawdy niewielu się ta sztuka udaje…
Pozdrowienia.
]]>Skoro Bóg “z góry wyznaczył dla nas przyszłość, od której nie ma ucieczki”, to na czym polega nasz wolny wybór? Bóg przewidział nasze wybory tworząc dla nas plan?
Aborcja to więc zabójstwo człowieka, dla którego Bóg miał plan. Co zatem z poronieniami? Czy dla tych dzieci przeznaczona była śmierć przed urodzinami?
——–
“Kto Ciebie Boże raz pojąć może…”
No to poczytajcie definicje męża i żony wg dzisiejszego “Dziennika Polskiego”.“Mąż - kosztowna inwestycja wyceniona na ponad 500 zł miesięcznie. Na wspomnianej już marcowej konferencji sejmowej dr hab. Danuta Duch-Krzysztoszek z Instytutu Filozofii i Socjologii PAN przedstawiła analizę, z której wynika, że najwięcej prac domowych wykonują mężatki w rodzinach z dziećmi. Więcej niż samotne matki. Ich pracę można wycenić odpowiednio na: 2314 zł (mężatki) i 1795 zł (samotne matki). Miesięczna obsługa męża da się przeliczyć na czynności o wartości 519 zł”
“Żona - czyli tak zwana druga połowa, w domyśle jabłka (choć idealna żona powinna mieć figurę w kształcie gruszki. Jabłko jest zarezerwowane dla panów). Finał męskich starań o zdobycie partnerki na całe życie, którą będzie uwielbiał i pożądał, a ona odwzajemniając te uczucia, mu będzie wsparciem i przyjacielem. Wspólnie mają dzielić radości i troski. Coraz rzadziej jednak przez resztę życia. Obrączka okazuje się dla wielu pierwszym ogniwem łańcucha, od którego wcześniej czy później pragną się uwolnić. W ubiegłym roku wyrównaliśmy rozwodowy rekord z 2006 r., kiedy to rozstało się aż 72 tys. par. Orzeczono ponadto 3,5 tys. separacji. Małżeństwa, które rozwiodły się w 2009 r., wytrzymały ze sobą przeciętnie 14 lat. Łatwo się ożenić, ale niełatwo być żonatym. Żona w życiu współczesnego mężczyzny traci monopol na pozycję tej jedynej, stałej, niezmiennej.”
]]>Co do drugiej kwestii. To prawo kanoniczne jeśli dobrze rozumiem (nie mogę znaleźć tego fragmentu w tej chwili) mówi nie o przestępstwie w znaczeniu prawa lokalnego danego kraju, ale o przestępstwie w myśl prawa kanonicznego, czyli o działaniach, które są piętnowane karami kościelnymi, ze względu na swój publiczny charakter i specjalne zgorszenie. Czyli każde nie zastosowanie się do nakazu czy zakazu określonego specjalnie w spisie przestępstw prawa kanonicznego jest grzechem ciężkim. Przestępstwa takie znajdują się w Kodeksie Prawa Kanonicznego 1364-1399. ]]>
Zło jest rzeczą, którą najczęściej da się opisać obiektywnie, dlatego Kościół ma prawo wypowiadać się na temat krzywdy, natomiast w żadnym razie nie odbiera prawa do wyrażenie poczucia krzywdy przez samą ofiarę. ]]>
Druga rzecz, to zapisy w Prawie Kanonicznym, które nieco komplikują kwestię grzechu, bo zakładają pewien automatyzm. Myślę tu np. o twierdzeniu, że “każde przestępstwo jest grzechem ciężkim, ale nie każdy grzech ciężki jest przestępstwem”. O ile drugi człon tego twierdzenia przyjmuję bez zastrzeżeń, to pierwszy rodzi wiele pytań. W końcu systemy prawne doskonałe nie są, nie tylko w krajach totalitarnych.
]]>Dalej - na jakiej podstawie w katolicyzmie to czym jest krzywdzenie bliźniego jest ustalone przez Kościół a nie ma tu prawa się wypowiedzieć sam skrzywdzony?
]]>