Piotr i Paweł

Wielu katolikom wydaje się, że wraz z Poniedziałkiem Wielkanocnym, kończą się święta. Nic bardziej mylnego, w ubiegłą niedzielę w kalendarzu liturgicznym dopiero weszliśmy w siedmiotygodniowy Okres Wielkanocny, który kończy się w dniu Pięćdziesiątnicy Zesłaniem Ducha Świętego. Jest to okres szczególnej łaski i powinniśmy dobrze go wykorzystać. Okazja nadarza się już w najbliższą niedzielę, która od 2000 roku za zgodą Watykanu jest świętem Miłosierdzia Bożego. Święto to jest owocem głębokiej wiary i nadziei Kościoła, związanej z tym Bożym przymiotem, wyznawanej od początku chrześcijaństwa, a w sposób szczególny jest wypełnieniem woli samego Jezusa objawionej w prywatnych widzeniach św. Faustyny. Historię tej polskiej świętej, wielu czytelników zapewne dobrze zna, a ci którzy nie znają mogą łatwo znaleźć na jej temat wiele informacji, a także zapoznać się z jej widzeniami zapisanymi w Dzienniczku, który za życia prowadziła, do czego bardzo zachęcam. Nie chcę jednak w związku z tym

Czytaj dalej »

Trochę pokrętnym torem chciałbym przejść do ciekawej kwestii związanej z uczestnictwem dzieci w nabożeństwach w kościele. Wszechobecne jeszcze szopki Bożonarodzeniowe to dobry pretekst, by zaprowadzić dziecko do kościoła. Często jest jednak tak, że dopiero przyprowadzenie dziecka powoduje, że mamy w kościele niezłą szopkę…

Powyższa kwestia jest dość wrażliwa i ścierają się tu wyraźnie dwa fronty: (1) tych, którzy optują za dostojnym i bardzo poważnym uczestnictwem (powiedzmy Dostojnicy) oraz tych, którzy optują za swobodnymi pląsami (powiedzmy Pląsacze).

Konflikt polega na tym, że Dostojnicy nie mogą się skupić na tajemnicy eucharystycznej, podczas gdy Pląsacze podkreślają słowa „Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie” [MK 10, 14]. Obie strony mają przy tym swoją odrębną wizję, a propozycja medytacyjno-zabawowa nie wchodzi w grę.

Czytaj dalej »

Próba zrozumienia, czym jest ekskomunika wymaga wyraźnego podkreślenia, że rozważać ją należy w określonym kontekście, który zarysowałem w poprzednim moim wpisie. Kościół kieruje się podobnymi zasadami, jakie panują w każdej zdrowej rodzinie. Jest w niej także miejsce na elementy dyscyplinujące. Od pokuty aż do ekskomuniki.

Warto pewne kwestie wyjaśnić, nawet pozornie banalne, gdyż zdarzają się pomyłki. Dla przykładu – rozważa się czy ktoś ekskomunice podlega, podczas gdy nie jest on w ogóle członkiem Kościoła. Jako że ekskomunika jest karą kościelną, to dotyczy Kościoła oraz jego członków. To tak jakby rozważać czy dać szlaban komuś, kto u nas w domu w ogóle nie mieszka.

Czytaj dalej »

Okultyzm i klątwy (nienawiść)

W dwóch poprzednich wpisach dotyczących osobowego bytu szatana oraz magii i okultyzmu przedstawiłem już trochę postać szatana i jego działalność, również w świecie współczesnym. Zabawy spirytystyczne, czy wróżbiarstwo oraz częste bagatelizowanie działalności złego ducha czasem mogą prowadzić do opętania. Jednak to nie jedyne zagrożenie. Według jednego z najbardziej znanych egzorcystów ojca Gabriela Amorth’a 90% opętanych, z którymi ma styczność to ofiary nie tyle zabaw okultyzmem co osoby, na które rzucono klątwę. To dość zaskakujące stwierdzenie w XXI wieku, w którym klątwa kojarzy nam się raczej z afrykańskim zabobonem kultywowanym gdzieś w buszu przez jakieś zacofane plemiona. Pomyślmy jednak jak łatwo wychodzą z naszych ust pełne nienawiści obelżywe „klątwy” pod adresem osób, które nam podpadły. Nienawiść jest okropną obosieczną bronią, a jej siła jest nie tylko werbalna, ale również duchowa, wie o tym każdy kto w życiu spotkał się bezpośrednio z atakami nienawiści. Należy jednak powiedzieć jasno, że opętania są raczej dość rzadką formą działalności szatana, nie należy przesadzać i wszędzie doszukiwać się bezpośredniej ingerencji demonów. Szatan nie jest centralnym punktem nauczania Kościoła Katolickiego, ale z drugiej strony Ewangelie wielokrotnie o nim wspominają, a sam Jezus nas przed nim przestrzega, dlatego nie jest wskazane marginalizowanie nauczania o jego działalności. Ale do rzeczy. Co mówi Kościół na temat opętania i jak sobie z takim działaniem złego ducha radzi?

Czytaj dalej »

W rodzinie bywa różnie. Czasem można uzyskać wsparcie, miłość, inspirację… a czasem wręcz przeciwnie. W każdej rodzinie oczekujemy akceptacji. Mamy nadzieję, że nasi rodzice nie będą się nas wstydzić, ale będą nam pomagać.

Podobnie jest z Kościołem, który pojmujemy jako wspólnotę bliską rodzinie. Otrzymujemy w nim wsparcie, miłość i inspirację… a czasem wręcz przeciwnie.

Zarówno w Kościele jak i w rodzinie przychodzą jednak momenty próby – momenty buntu i chęci ustanawiania innych reguł. Chcemy być w tej wspólnocie, ale to my chcemy być jej głową i wyrocznią. Nie bacząc na tradycje naszych przodków, wprowadzamy własny porządek. Jednakże w którymś momencie nasza wspólnota* powie: NIE!

Czytaj dalej »

W ostatnim wpisie starałem się trochę przybliżyć postać wroga ludzkości, teraz chciałbym napisać kilka słów o tym jak działa. Chciałbym jednak się skupić nie na codziennym działaniu Szatana poprzez kuszenie i nakłanianie do zła, ale na specyficznym polu działalności demonów jakim jest okultyzm i magia. Okultyzm to w dużym uproszczeniu to wszystko co w języku potocznym przez wieki nazywane było zwyczajnie czarami, a w co dzisiejszy „oświecony” człowiek podobno nie chce wierzyć. Napisałem „podobno” bo przeczą temu zachowania wielu współczesnych ludzi, którzy nieświadomi niebezpieczeństwa wpadają w sidła demonów. Żeby nie wdawać się w długie opisy,ograniczę się do podania praktyk magicznych, które najczęściej są domeną złego: korzystanie z horoskopów, astrologia, chiromancja, wyjaśnianie przepowiedni i wróżb, zjawiska jasnowidztwa, posługiwanie się medium, spirytyzm, radiestezja a często również tzw. alternatywne metody leczenia takie jak: bioenergoterapia, homeopatia itp. (por. KKK 2115-2117). Wielu ludzi,którzy nie wierzą w osobowe istnienie demonów i szatana, kiedy o tym rozmawiam pyta co w tym złego, kiedy ktoś pójdzie sobie do bioenergoterapeuty jeśli mu to pomoże, albo co się może stać jeśli będzie się czytać horoskopy.

Czytaj dalej »

Polska specyfika czci oddawanej Świętej Dziewicy, jest szczególnie związana z sanktuariami maryjnymi. Od zawsze w związku z tym wprawiały mnie w pewną konsternację stwierdzenia, że Matka Jasnogórska dokonała czegoś, a Matka Fatimska jeszcze czegoś innego, a w ogóle Matka z Guadalupe jest najświętsza. Ludzie tak stawiający sprawy, mówią jakby o różnych osobach, a już krew się we mnie gotuje kiedy słyszę coś w rodzaju „cudowny obraz ją uzdrowił”. Zakrawa mi to na, delikatnie mówiąc, świętokradztwo, a w zasadzie najlepszym słowem byłoby tu  bałwochwalstwo czy politeizm. Tworzenie w Polsce świętych bytów i nadawanie im mocy boskich kojarzy mi się raczej z pogańskimi zabobonami niż z katolicką wiarą.

Czytaj dalej »

Kult świętych jest cechą wyróżniającą Kościół Katolicki i Prawosławny spośród innych religii chrześcijańskich. W Polsce szczególnie silny jest kult maryjny, niestety został on doprowadzony do karykaturalnej postaci. Dla niektórych katolików, a nawet całych katolickich środowisk kult maryjny stał się celem samym w sobie, a Boża Rodzicielka stała się w nim postacią zastępującą Boga i przez wiernych została obdarzona Bożą Mocą. Ma to nawet odzwierciedlenie w potocznej mowie, Maryja stała się „Mateczką”, która wszystko załatwi i rozwiąże nasze wszystkie problemy, i to niekoniecznie wypraszając je u Boga, bo w końcu to „Maryja mnie uleczyła”. Piszę o tym bo taka religijność była dla mnie samego kamieniem u szyi, sprawiając, że stałem się wrogiem Kościoła. Podobnie jak mój patron będąc gorliwym wierzącym, zwalczałem kult maryjny nie badając co jest w nim Boskie, a co ludzkie, przyczyniając się tym samym do przeciwników Kościoła. Co jest więc ziarnem, a co plewą? Czym tak naprawdę jest kult świętych i jakie miejsce ma w nim Maryja? Czy święci w ogóle są nam potrzebni do zbawienia, a jeśli tak to w czym są pomocni? Zajrzyjmy więc do dokumentów Kościoła.

Czytaj dalej »

Dwugłosu wypowiedzi przedstawicieli Kościoła nie trzeba długo szukać. Dopiero co dotarła do nas informacja, że Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego odwołał konferencję nt. „Homoseksualizm z naukowego i religijnego punktu widzenia”. Jedną z przyczyn miało być zaplanowane uczestnictwo w konferencji Paula Camerona no i zaczęła się fala. Koła naukowe, studenci oraz profesorowie (także katoliccy) zaprotestowali przeciw ograniczaniu wolności słowa. Nie trzeba było jednak długo czekać, by przeczytać opinię i ks. Jacka Prusaka SJ, że poglądy Camerona „są niebezpieczne” dobrze, że konferencję odwołano. Na co ks. dr Dariusz Oko odpowiada oskarżeniem o propagowanie homoideologii.

No i co z tymi homo? Niewiadomo!

Czytaj dalej »