Piotr i Paweł

Powołani - nie tylko duchowni
Słowo „powołanie” przeciętnemu katolikowi niemal nierozerwalnie kojarzy się ze stanem duchownym. Sam łapię się na tym, że kiedy słyszę o powołaniu to od razu przed oczami staje mi obraz księdza czy zakonnika, zupełnie tak jakby ten termin odnosił się tylko do nich. Jest może w tym trochę winy samych księży, którzy w trosce o zapewnienie posługi pasterskiej, wiele mówią o potrzebie powołań kapłańskich, niejako na dalszy plan spychając mówienie o potrzebie rozeznania powołania przez każdego z nas. Powołań jest przecież tyle ilu ludzi, jest powołanie do kapłaństwa, do małżeństwa, do samotności, ale też do bycia nauczycielem, księgowym, wolontariuszem czy robotnikiem. Każdy z nas ma do odegrania pewną rolę w świecie i w Bożym planie zbawienia. Dla własnego szczęścia powinniśmy tego miejsca szukać

Czytaj dalej »

Dziś Kościół wspomina świętych apostołów Piotra i Pawła (imieniny bloga!). Z tej okazji chciałbym wyprostować kilka kwestii związanych z rozumieniem powołania ludzi świeckich do bycia apostołami. Literatura na ten temat jest bogata, więc ja ograniczę się tylko do kilku kwestii problemowych.

Powołanie

W podstawowym wymiarze mówi się, że ktoś został powołany do (1) kapłaństwa, (2) małżeństwa lub (3) życia w samotności. Jednakże uwaga – to nie jest koniec. W przypadku osób świeckich jest to szczególne powołanie do tego, by (jak mówi sobór) „jako żywe członki ze wszystkich sił swoich, jakie otrzymali (…), przyczyniali się do wzrastania Kościoła i do ustawicznego uświęcania”. Lub mówiąc wprost – w pełnym wymiarze swego powołania – chrześcijańskich świeckich należy postrzegać jako „wiernych chrześcijan, którzy jako wcieleni przez chrzest w Chrystusa, ustanowieni jako Lud Boży (…) sprawują właściwe całemu ludowi chrześcijańskiemu posłannictwo w Kościele i świecie” (podkreślenia moje – Piotr).

Czytaj dalej »